Auteur'S Blog Over Financiële En Zakelijke

De strijd voor een minimumloon van $ 15


We leven in een interessante tijd, maar niet in een unieke periode. We zijn bezig met het opnieuw beleven van de realiteit van onze grootouders en grootouders. Hun realiteit had te maken met de verschuiving van een agrarische samenleving; de onze neemt de productie-economie over die zij ons heeft geschonken en werkt ons een weg door de vroegste dagen van het technologietijdperk. Beide transities werden gedreven door verbeteringen in communicatie, transport, geneeskunde en ontelbare technologische 'wonderen'. Elk had de mogelijkheid (een bewezen en een die we doorwerken) om de kwaliteit van leven op wereldwijde basis te vergroten en te verbeteren.

En beide moesten omgaan met een aanzienlijke verstoring op de arbeidsmarkt. Hoe mensen werkten, waar mensen werkten, wat ze deden om te leven, en de vaardigheden die ze nodig hadden, veranderden allemaal.

We hebben vandaag een probleem met het vermogen van een aanzienlijk deel van onze bevolking om voldoende inkomsten te genereren om zichzelf en hun gezinnen te onderhouden. Het minimumloon verhogen is een simplistische en politiek verpakte propositie, maar het is zeker geen duurzame oplossing. Het creëert geen leefbaar loon en zorgt in plaats daarvan voor generational poverty. We leggen tarieven op goederen en belastingproducten en -diensten om hun verbruik te verminderen; de strijd voor $ 15 is gewoon een tarief voor arbeid en het creëren van banen.

Het debat verdringt ons onderzoek naar de oorzaken die mensen vastzetten in banen met een minimumloon en hoe ze duurzame oplossingen kunnen vinden. Het is absoluut noodzakelijk dat we dat doen.

FDR en LBJ namen ons mee in een strijd tegen armoede, maar helaas veroorzaakten veel van de progressieve plannen die werden voortgebracht tientallen jaren van armoede en andere sociale problemen. Wat we weten van de laatste grote economische verschuiving is dat het probleem niet netjes in een afzonderlijke silo kan worden geplaatst, omdat alles in onze economie op een bepaald moleculair niveau met elkaar samenhangt. We zijn gaan begrijpen dat enige overheidsbetrokkenheid nuttig kan zijn, maar dat microbeheer van de overheid nooit heeft bewezen positief of efficiënt te zijn in het oplossen van de meeste economische problemen op de lange termijn.

Het zit echt niet in hun stuurhuis, omdat gekozen functionarissen en bureaucraten van de overheid over het algemeen te veel conflicterende bestanddelen hebben en de persoonlijke bedrijfskennis missen die vereist is om te ver in het onkruid te geraken.

Als ik denk aan micromanagement van de overheid, denk ik aan politici die een meer baggeren, terwijl ze op zoek zijn naar nieuwe gunstige voorschriften om ons te helpen. Het probleem is dat bij het maken van deze nieuwe voorschriften het water vaak te diep wordt en we en onze economie beginnen te verdrinken. In grote mate zijn 'voordelige' voorschriften een belangrijke oorzaak voor veel van de problemen waarmee we worden geconfronteerd bij het doorwerken van deze huidige arbeidsverandering.

De geschiedenis kan iets grappigs zijn. Wat we denken dat feit is, is vaak mythologie besmet door het geloofssysteem van de teller. Naarmate de mythe herhaald en onbetwist wordt door het verstrijken van de tijd, wordt het een feit. FDR was een immens populaire president en is dat nog steeds, ondanks het feit dat hoewel de vooroorlogse banenprogramma's die hij instelde op korte termijn populair en gunstig waren, ze eigenlijk veel van de economische problemen van de dag maskeerden en de Grote Depressie uitbreidden. Hij was een populist, maar hij begreep dat hij om oorlog te winnen de oorlogsproductie moest veranderen, zonder overheidsingrijpen, aan leidinggevenden van privé-bedrijven om aan de behoeften van onze strijdkrachten te voldoen.

Er kan veel worden gezegd in overeenstemming met LBJ en zijn oorlog tegen armoede; we zijn nog steeds economisch aan het bijkomen van sommige zaden die hij heeft geplant. We betrappen opnieuw water en snakken naar lucht tussen de golven van voorschriften die de overheid in ons voordeel uitwerkt. Ik weet dat ze ons proberen te beschermen tegen de normale en natuurlijke jobstoornissen die plaatsvinden tijdens de huidige economische overgang, maar het werkt niet.

David Weil, de beheerder van de loon- en urendivisie van het boek van het ministerie van arbeid The Fissured Workplace, is niet verantwoordelijk voor waar we nu zijn - maar het is een soort blauwdruk geworden voor waar we naartoe gaan. Zijn boek is een goed geschreven, simplistische en onpraktische set van onlogische populistische opvattingen ontworpen om een ​​arbeidsmodel na de Tweede Wereldoorlog te behouden en op te leggen op 21st eeuw economie. Het maskeert de onderliggende problemen die inherent zijn aan onze economische verschuiving en, als het in het begin van de twintigste eeuw werd geschreven, zou hij Henry Ford waarschijnlijk de schuld geven omdat hij de baan van de smid minder relevant en nodig had gemaakt, net zoals hij franchising en Uber de schuld geeft voor het veranderen van de dynamiek van hoe we vandaag werken.

Onze maatschappij en onze kapitalistische handelsstructuur zijn slechts ontworpen om kansen te creëren. Geen enkel economisch systeem kan de uitkomsten echt bepalen, wat we zien aan de meelijwekkende economische groei in de overgereguleerde EU en, historisch gezien, een beetje verder naar het oosten. Aan het begin van de vorige eeuw waren vanwege technologie, communicatie en onze productiemogelijkheden minder werknemers nodig om een ​​groeiende natie en wereld te voeden. Toch veranderden we in het leidende land in de wereld met de hoogste duurzame levensstandaard, en de toevoer van voedsel nam dramatisch toe.

Dr. Weil mist het feit dat in de verschuiving van vandaag de manier waarop mensen werken en hoe zij ervoor kiezen om hun leven te maken, verschilt van de 19th en 20th eeuwen. Bedrijven hoeven eenvoudigweg niet langer het soort werk te doen met de structuren die we toen gebruikten.

Arbeid werd getransformeerd in de 20th Eeuw, en arbeiders moesten een andere reeks vaardigheden leren voor die nieuwe economie. Het proces was soms lelijk, en het gebeurde niet van de ene op de andere dag, maar het werkte omdat de marktkrachten de economie konden laten overstappen zonder echt een significante overheidsimpedantie. Vakbonden waren een voordeel in de 20th eeuw, maar verloren hun weg toen we de 21 binnengingenst. Andy Stern, oud-president van de SEIU, zei onlangs: "Ik geloof dat dit niet de economie van onze vader of grootvader is, dat de 21ste eeuw niet door de werkgever wordt beheerd.

Het gaat zelfmanagement worden, omdat de groei in alternatieve werkrelaties - contingent, freelance, gig, hoe je het ook wilt noemen - duidelijk zal toenemen. Hoewel de economie kan groeien in termen van BBP en productiviteit, betekent dit niet langer dat er sprake zal zijn van loongroei of banengroei, in tegenstelling tot de 20ste eeuw. "

Veel van de wetgeving en regels die in de 20th De eeuw hielp eigenlijk de voordelige overgang. Verhinderen van veranderingen die hiertoe noodzakelijk zijn 21st Eeuwseconomie, zoals David Weil graag wil doen, lijkt in sommige kringen misschien populair, vooral met het huidige vakbondsbeheer en lage lonen, maar net zoals het beleid van FDR achteraf destijds populair was, richtten zij zich niet op de wortelgevallen van de problemen en de Grote Depressie duurden langer dan zou moeten. Het waren de arbeidsbehoeften van de oorlogsjaren en de opgehoopte vraag die volgde, die ons uit de crisisjaren bracht - hoewel niemand kan beweren dat er essentiële en onmiddellijke voordelen waren voor de arbeiders die tijdelijke banen vonden vanwege de programma's FDR ingevoerd.

Acties van de overheid kunnen nuttig zijn wanneer ze doelgericht en beperkt zijn. In zijn eerste inauguratie verklaarde Ronald Reagan: "We zijn in de verleiding gekomen om te geloven dat de maatschappij te complex is geworden om door zelfbestuur te worden beheerd." Door Dr Weil's klacht over vooruitgang te bevorderen, bevriezen we de kansen en toekomst van de huidige generatie om behoud van een uitstervend arbeidsmodel, zoals Reagan waarschuwde. De oplossingen van Weil kunnen 100 jaar geleden een plek hebben gehad waar vakbonden een noodzakelijk onderdeel van de oplossing waren, maar we leven in een andere economische periode.

Vakbonden vechten om een ​​oud arbeidsmodel te behouden en zijn niet langer een materieel onderdeel van de oplossing; De filosofie van Dr. Weil om hen te beschermen is retrograde in een technologie-economie en is misplaatst en zeer ongepast.

We leven in een gekraakte economie omdat in het tijdperk van de technologie een gespleten personeelsbestand geschikt is. Er is minder behoefte aan arbeid zoals het ooit was gedefinieerd; de nieuwe werknemer heeft andere vaardigheden nodig; en er is een verlangen om anders te werken dan de arbeiders uit het verleden. Technologie heeft de behoefte aan laagopgeleide werknemers die Dr. Weil wil beschermen, verminderd.

  • We zullen binnenkort biometrie gebruiken om TSA-lijnen op luchthavens te verkorten, waardoor de beveiliging wordt verbeterd, maar tegelijkertijd de noodzaak voor sommige TSA-medewerkers wordt geëlimineerd. Er zijn minder medewerkers van luchtvaartmaatschappijen op luchthavens die ons inchecken voor onze vluchten, en dezelfde biometrische gegevens, wanneer gebruikt door de luchtvaartmaatschappijen, zullen dat aantal nog verder verminderen, terwijl ook de procedures voor onboarding bij de gate worden versneld.
  • Quick-service en fast-casual restaurants adopteren tablets, betalingsapplicaties en zelfs robots die millennials graag gebruiken, en daarom minder toonbankruimte, achterkant van het huis en wachten, personeel nodig hebben.

  • Dit houdt niet eens rekening met het gebruik van machines en robots om taken te vervangen die ooit nodig werden geacht. Verpleegsters en thuiszorgmedewerkers worden in steeds grotere mate vervangen door telegeneeskunde die al lang in gebruik is in Afrika en aan de basis van de piramide om het hoofd te bieden aan een tekort aan geschoold medisch personeel.
  • Zelfs hotels zijn aan het overstappen en bieden kortingen aan reizigers die niet willen dat hun kamers dagelijks worden schoongemaakt. Het is ook lang geleden dat ik eigenlijk bij de receptie van een hotel moest inchecken, sinds een app me dit online liet doen. De ondergeschikte, minder deskundige functies die voorheen beschikbaar waren voor laag opgeleide en laagbetaalde werknemers, nemen in snel tempo af.

Hetzelfde gebeurde tijdens de laatste economische overgang. In plaats van de onderliggende oorzaken van de transformatie te begrijpen en in plaats van te kijken naar manieren waarop de overheid een positieve rol kan spelen door ons naar de toekomst te sturen, betreurt Dr. Weil eenvoudigweg de noodzakelijke veranderingen in de manier waarop arbeid wordt gebruikt. We staan ​​op een kantelmoment van generationele armoede als we verder gaan op het pad van Dr. Weil.

Ik erken dat Dr. Weil misschien niet de bekendste wettelijke naam in franchising is, omdat veel van de aandacht is gericht op de activiteiten van de NLRB en haar General Counsel Richard Griffin. Dat is jammer, want de filosofie van Dr. Weil drijft eigenlijk veel van het debat. De rol van Griffin bij het bevorderen van vakbonden is gepast, gezien het charter en de samenstelling van het NLRB-bestuur, en begrijpelijk gezien zijn werkachtergrond bij vakbonden. Hoewel ik het zeker niet eens ben met de opvattingen van het NLRB-bestuur bij het veranderen van de definitie van gezamenlijke werkgelegenheid van directe controle naar indirecte en potentiële controle, ben ik minder gealarmeerd door de acties van de NLRB dan die van Dr. Weil en het ministerie van Arbeid.

Er kan een argument worden aangevoerd, en ik heb het zeker zelf gemaakt, dat onze vereiste focus op gezamenlijke tewerkstelling zelfs enigszins voordelig kan zijn voor franchising. Het heeft geleid tot een hernieuwde blik op het probleem van het instellen door een franchisegever en het handhaven van normen. Daarbij duwt het de slinger wat terug op controle en dagelijks beheer bij sommige bedrijven die misschien een beetje uit balans zijn geraakt, en dat zou kunnen leiden tot bezorgdheid over plaatsvervangende aansprakelijkheid. Hadden we alleen maar een betere en duidelijker geformuleerde NLRB-definitie van 'joint-employment' zoals het NLRB wil opschuiven, ik twijfel er niet aan dat franchising het hoofd kan bieden aan en evolueren.

We hebben in de jaren zestig en zeventig een soortgelijke discussie gevoerd over franchising toen franchise disclosure voor het eerst werd geïntroduceerd. Het verschil was dat we vanaf het begin wetgevende duidelijkheid hadden over de regels, en na verloop van tijd werden die regels zelfs beter gedefinieerd. We hebben op veel manieren geprofiteerd van het regime van openbaarmaking, en een focus op gezamenlijke werkgelegenheid kan ook nuttig zijn. Het probleem waarmee we worden geconfronteerd, is echter dat de huidige definitie van Joint Employer duister is; zelfs de senior advocaat van de NLRB kan niet duidelijk omschrijven wat het NLRB-bestuur echt betekent.

Dit gebrek aan eenduidige duidelijkheid is onnodig, oneerlijk en had kunnen worden voorkomen als het probleem eerst door een wetgevend filter was gegaan. Het NLRB-bestuur had nooit de omvang van de verandering mogen vaststellen die administratief was aangenomen.

Browning-Ferris zal waarschijnlijk de discussies over franchising blijven domineren. Hoewel de zaak niets rechtstreeks met franchising te maken had, heeft dit de manier beïnvloed waarop franchisegevers en franchisenemers met elkaar omgaan. Ik steun de inspanningen van IFA om de nieuwe definitie van de NLRB omver te werpen, en haar inspanningen om landen wetgeving te laten opstellen die een onafhankelijke contractuele relatie op de juiste manier definieert.

Op een praktische noot, de werkelijke impact die de Browning Ferris beslissing over franchising is niet onmiddellijk bekend. Het is de zeldzame franchisegever die de contractuele beperkingen zelfs zou overwegen Browning Ferris opgelegd aan zijn onafhankelijke contractant. Toch zal de definitie van de NLRB voor gezamenlijke tewerkstelling als een standaard worden gemanipuleerd en gebruikt om schijnbaar ongerelateerde zaken te bevorderen; we zien dit vandaag in de acties van de vakbonden en in steden en staten die proberen een discriminerend minimumloonbeleid te voeren.

Waar passen vakbonden in om veel van deze veranderingen te pushen? Vakbonden vormen tegenwoordig een zeer serieus onderdeel van het probleem en maken geen deel uit van de oplossing, zoals Andy Stern suggereert in zijn Atlantic-interview. Vakbonden leveren de menselijke en financiële middelen die nodig zijn om de strijd voor $ 15 te verdrijven en doen dit in een poging om te overleven, omdat vakbonden in de particuliere sector tekortschieten als gevolg van onze overgang naar een technologie-economie.

Zonder vakbonden in de openbare sector zou de vakbondsbeweging inmiddels in de Verenigde Staten zijn omgekomen, omdat de beweging van de particuliere sectorunie vandaag slechts ongeveer 6% van het personeel in de particuliere sector voor zijn rekening neemt. Het gebrek aan gunstige diensten aan haar leden en hun ontevredenheid over het management van de vakbonden, voedt de achteruitgang ervan. Het management van de Unie is van mening dat hun voortbestaan ​​berust op de voedingsslangen die worden geboden door de regulerende steun die mogelijk wordt gemaakt door hun politieke donaties. Zelfs met agressieve ondersteuning om vakbonden meer macht te geven om nieuwe leden te rekruteren, hebben die inspanningen echter beperkte gevolgen, omdat hun lidmaatschap blijft afnemen.

Onlangs kondigden SEIU en de Amerikaanse Federatie van overheids-, districts- en gemeentelijke werknemers stappen aan om samen te voegen om de achteruitgang te compenseren.

Net als een haai op het dek van een boot, behouden vakbonden een aanzienlijke hoeveelheid kracht om uit te slaan en zijn niet minder gevaarlijk, zelfs als ze naar adem snakken. Veel, zo niet alle, inspanningen van vakbonden worden tegenwoordig gedreven door hun poging om te overleven: gezamenlijke werkgelegenheid; minimumloon; de strijd tegen de beweging van rechts naar werk; en de strijd om te voorkomen dat werknemers de keuze hebben om al dan niet lid te worden van een vakbond. Het zal niet werken, omdat vakbonden momenteel worden geconfigureerd, omdat waar werknemers de keuze hebben gekregen, een aanzienlijk aantal ervoor kiezen om hun banden te verbreken met de publieke en private sector-bonden waartoe ze ooit werden gedwongen.

De activiteiten van Dr. Weil, de NLRB, de vakbonden en de strijd voor $ 15 hebben ons op een omslagpunt gebracht dat zal leiden tot generationele armoede. Het is een feit dat er tegenwoordig een afnemende behoefte is aan ongeschoolde instapmedewerkers. De haast om hogere arbeidskosten op te leggen aan bedrijven die het grootste deel van deze werknemers in dienst hebben, is onlogisch. Het zal in feite de onbedoelde consequentie hebben van het versnellen van de overschakeling naar geautomatiseerde technologie door werkgevers, terwijl zij zich wenden tot technologie om taken uit te voeren die momenteel worden gedaan door ongeschoolde werknemers.

Het minimumloon was een pleister ontworpen voor een andere tijd en voor een ander doel. Het bevorderen van het idee dat het een "leefbaar loon" zou moeten zijn, is destructief en vernederend, en verdringt ook de nuttige discussies die we zouden moeten maken als we oplossingen zoeken - sommige, waar overheidsbetrokkenheid nuttig zou kunnen zijn. Particuliere jobmakers hebben een verplichting voor hun investeerders om het risico op hun kapitaal te beperken en een rendement op hun investering te behalen. Het opleggen van een materiële verhoging van het minimumloon zal alleen banen kosten en de economische groei beperken.

Mijn thuisstaat Connecticut is een goed voorbeeld. Het is een zo blauwe staat als er kan zijn; Californië is in vergelijking met paars. We zijn overbelast, overgereguleerd en zijn juridisch van een microschaal naar een sloot gegaan. GE en de verzekeringssector verhuizen; de enige overgebleven fabrikanten zijn defensie-aannemers. We zijn bijna onderaan de natie in het scheppen van banen in de private sector en economische investeringen. Connecticut probeerde het afgelopen jaar zijn begroting te herstellen door werkgevers $ 1,00 per werknemersuur te belasten als ze geen superpremie minimumloon van $ 15,00 betaalden, ondanks het feit dat het huidige minimumloon $ 9,60 is.

Er werd ook wetgeving voorgesteld om in sommige bedrijfstakken een minimale werkweek verplicht te stellen. Beiden slaagden er niet in. De nieuwe belasting op banenmakers zou het toegenomen budget voor sociale diensten compenseren als gevolg van werkloosheid en gebrek aan werkgelegenheid. De staat zelf was vrijgesteld van het betalen van het hogere loon, volgens de theorie dat het een deel van de werknemers in de privésector zou aannemen die hun baan verloren hadden om sociale diensten aan te bieden aan de mensen die hun baan verloren vanwege de nieuwe belasting. Zelfs in Californië zou die logica Nancy Pelosi doen blozen.

Connecticut is de meest creatieve anti-zakenstaat in de natie geworden.

Ik dien op de Low Wage Board in de staat Connecticut. De wetgever heeft het bestuur gestapeld om ervoor te zorgen dat een aanbeveling om het minimumloon in de staat te verhogen kan worden verzekerd. De leden zijn allemaal fijne professionals, waarbij de meerderheid van het bestuur bestaat uit vakbondsleden, overheidsmedewerkers, advocaten en anderen wier achtergrond en geloofsovertuiging van nature een minimale loonsverhoging ondersteunen. Tot voor kort, toen we nog twee zakenmensen toevoegden, was ik de enige bedrijfsvertegenwoordiger in het bestuur.

Ik verwacht dat in december een meerderheid van het bestuur een verhoging van het minimumloon zal ondersteunen - een wettelijk voorbestemd resultaat.

In Connecticut werd het minimumloon verhoogd naar $ 9,60 per uur in 2015; het resultaat was een beperkte economische groei, verlies van banen en een toename van tekorten. In plaats van het aantal mensen dat sociale diensten nodig had te verminderen, moest de staat eigenlijk meer budgetteren, omdat de groep mensen die overheidssteun nodig had, toenam. Het is tragisch om te zitten en te luisteren naar hardwerkende mensen die in lage lonen zitten en geen empathie voelen. Maar het verhogen van het minimumloon zal hen niet voorzien van duurzame verlichting, zal hen kansen kosten en staat de staat alleen toe om de moeilijke taak om naar oplossingen te zoeken te vermijden.

Mijn hoop is dat de Low Wage Board, nadat het klaar is met zijn reflexieve mening om het minimumloon te verhogen, zal draaien en naar langetermijn- en effectieve oplossingen zal kijken. Ironisch genoeg is de enige industrie die mogelijk heeft geprofiteerd van de verhoging van het minimumloon en alle andere anti-zakelijke gesprekken en initiatieven van de staat, de bedrijven die hoofdkantoorbedrijven zoals GE en welgestelde inwoners naar andere landen overnemen. Het creëren van nieuwe banen in Connecticut is tegenwoordig de laagste in het land.

Het loon aan elke werknemer moet evenredig zijn aan het rendement dat een werkgever kan verkrijgen door de inspanningen van die werknemer. Als we het minimumloon verhogen, zullen er minder banen worden gecreëerd voor de jongere ongeschoolde werknemers, omdat het bedrijfsleven zich in plaats daarvan zal concentreren op het aannemen van oudere en meer ervaren werklozen. Er is geen lage trede op de ladder voor de jongere werknemers om hun carrièreklim te beginnen. We moeten investeren in het helpen van mensen om op te klimmen en hen vervolgens te helpen een welvarende carrière te maken.

Dit is moeilijker dan het verkopen van laagbetaalde werknemers volgens de mythe dat het benadelen van de makers van werk hen of hun gezin ten goede komt. In plaats van een generatie werklozen te creëren, moeten we nu beginnen met de onderliggende problemen - want als we dat niet doen, is het beste waarop we kunnen hopen hogere lonen voor sommigen en een hoger niveau van permanente werkloosheid, gebrek aan werkgelegenheid en armoede bij de generaties. voor de rest.

Ik vind het ironisch dat franchising is gericht op discriminerende minimumlonenwandelingen. Ik begrijp waarom het gebeurt; vakbonden zien het organiseren van werknemers bij zelfstandige franchisegebouwen als mogelijk hun laatste hoop op overleven. Wat echt triest is, is dat franchising de grootste trainer is voor beginnende en laagbetaalde werknemers in de vaardigheden die ze nodig hebben om door te groeien in hun loopbaan en die nodig zullen zijn om een ​​leefbaar loon te verdienen. Helaas, in plaats van te worden gevierd als een van de laatste bastions van de economie die nog steeds minimumloonwerkers in dienst heeft, wordt franchising juist aangevallen omdat ze dat doen.

Veel van de minimumloonwerkers die naar de hoorzittingen in Connecticut komen, zijn minderheden die werken in restaurants, hotels en als thuiszorgverleners. Die banen beginnen langzaam te verdwijnen. Het maakt me boos om voor $ 15 naar de geldschieters te luisteren wanneer ze proberen de mythe te bevorderen dat een minimumloon ooit een "leefbaar loon" kan zijn. Wie van ons een baan van $ 15 per uur als een baan kan of wil overwegen inkomen om een ​​gezin te stichten? Wanneer was het in de mode om hardwerkende, laagbetaalde werknemers te vertellen dat ze tevreden moeten zijn met een baan met een minimumloon, of dat ze een minimumloonbaan moeten beschouwen als een carrière die is ontworpen om een ​​gezin te onderhouden?

Het debat is zeker niet racistisch gemotiveerd, maar de consequenties van de richting die we nemen zullen zeker minder dan andere mensen onevenredig en negatief van invloed zijn op minderheden. We staan ​​op het punt een generatieklasse te creëren.

Laten we erkennen dat sommige laagbetaalde werknemers zelf deel uitmaken van het probleem, waardoor hun verkoopbaarheid voor beter betaalde banen wordt veroorzaakt door hun gebrek aan opleiding, training, vaardigheden, hun werkgeschiedenis en andere factoren. Maar het verhogen van het minimumloon naar een niveau dat economisch niet haalbaar is voor bedrijven, doet niets om die fundamentele problemen op te lossen. We kunnen discussies hebben gevoerd over regionale verschillen in minimumlonen, opleiding of studentenlonen, maar laten we eerst toegeven dat dit slechts manieren zijn om een ​​slechte oplossing te formuleren die slechts iets meer politiek aanvaardbaar is.

Een enkele magische kogel is niet mogelijk; De oplossingen van FDR van 80 jaar geleden waren toen niet effectief en zullen nu niet werken.

De 25 beste leden van de Fortune 500, die Walmart buiten de club laten, hebben een "winst per werknemer" van $ 124.588,00. Dit zijn bedrijven die voornamelijk actief zijn in de bank-, telecommunicatie-, olie- en gas- en technologie-industrie en die in het algemeen geen behoefte hebben aan laaggeschoolde minimumloonarbeiders. Bedenk nu dat voor de 14 franchisegevers die deel uitmaken van de Fortune 500, hun gemiddelde winst per werknemer $ 5.625,00 is. Dit zijn bedrijven in de restaurant- en hotelsector, en het zijn dit soort industrieën met laaggeschoolde instapbanen in de Verenigde Staten, die het minst een verhoging van hun arbeidskosten kunnen betalen.

We moeten stoppen met de onzin, in de discussie over laagbetaalde werknemers, dat alle bedrijven hetzelfde zijn. Veeleer zouden we onze inspanningen moeten richten op het vinden van manieren om het voor laagbetaalde werknemers mogelijk te maken de vaardigheden te verwerven die nodig zijn om te werken voor de bedrijven die het zich kunnen veroorloven hogere lonen te betalen. Over een paar jaar zullen de restaurants, winkels en hotelindustrieën niet zoveel nodig hebben als nu, dus de tijd staat niet aan onze kant om een ​​oplossing te vinden.

Er is geen argument dat een gebrek aan een duurzaam jaarinkomen een negatief effect heeft en zal blijven hebben op een aanzienlijk deel van de gezinnen in ons land. Dit is een serieus probleem voor ons allemaal. Het heeft echter weinig zin om oplossingen voor de korte termijn te bereiken die de langetermijndoelstellingen negatief zullen beïnvloeden. Het risico is veel te groot en de oplossing die we moeten bereiken, moet duurzaam zijn en tegelijkertijd voorzien in de onmiddellijke behoeften van werknemers met een laag loon binnen de aanzienlijk beperkte overheids- en particuliere middelen.

Laten we een paar mogelijke paden overwegen:

  1. Sociale voorzieningen zullen nog steeds van essentieel belang zijn voor werknemers met een laag loon. De overheid moet samenwerken met privé-ondernemingen, beter opgeleid zijn in efficiënt werken en manieren bekijken om de kosten van levering van sociale diensten te verbeteren. Op basis van de getuigenis die ik heb gehoord, moeten we op zijn minst sociale diensten kunnen voorzien van de waardigheid die de ontvanger mag ontvangen.
  2. We moeten stoppen met het straffen van laagbetaalde werknemers die sociale diensten ontvangen en in plaats daarvan belonen wanneer ze meer gaan verdienen, in plaats van ze te straffen met het verlies van de sociale diensten die ze nog een tijdje nodig zullen hebben. Voordelen wegnemen is een ontmoedigende factor voor laagbetaalde werknemers die de ladder opgaan.

  1. We moeten opnieuw pro-business worden en beginnen elke barrière weg te nemen die het creëren van banen in de weg zit en die makers van banen benadeelt.
  2. We moeten zeker de gespleten economische filosofie van Dr. Weil, de DOL en de NLRB verwerpen. In een technologie-economie en een veranderende cultuur gevoed door de millenniumgeneratie, zullen onafhankelijke relaties met aannemers in een gig-economie de norm worden. Er is niets mis met ons oprukkende dat er moet gebeuren.
  3. We moeten dingen gaan doen om de laagbetaalde werknemer daadwerkelijk te helpen. We moeten investeren in training om hen te helpen een baan op instapniveau te krijgen en hen vervolgens te blijven helpen om door te stromen naar hogere banen. De private sector in franchising speelt zijn rol. Nu is het de tijd voor de publieke sector en de vakbonden om hun deel te doen.

  1. We moeten zorgen voor een kwaliteitsniveau van het onderwijs en de prestaties van scholen en leraren gaan meten, net zoals de private sector doet om de prestaties van zijn werknemers te meten. Te vaak hebben lage lonen werknemers niet de basisvaardigheden die vereist zijn voor de huidige banen, en het verschaffen van die basis wordt gedragen door de bedrijven die de banen creëren. Wat echter wel nodig is, is om studenten de training en capaciteiten te geven die ze nodig hebben in een technologische wereld - ze niet te bestemmen voor ongeschoolde arbeid, zoals onze huidige educatieve programma's lijken te doen.

  1. We moeten de mogelijkheden voor gekwalificeerde handelaars vergroten door hun training te verbeteren en vroegtijdige jobbegeleiding in getroffen gemeenschappen te starten. Dit was ooit de historische rol van de vakbonden, totdat ze hun middelen gingen richten op politieke donaties om hun falende ledenaantallen te verhelpen.
  2. Vakbonden vormen een groot deel van het probleem en moeten worden getransformeerd. Vakbonden zijn een klasse van beschermde aanbieders die elders in onze economie niet worden vergeleken. In de particuliere sector hebben klanten de keuze van waar ze willen winkelen en hebben ze zelfs de keuze om te bepalen of ze de producten of diensten überhaupt willen hebben. Leden van de Unie hebben die keuze niet en worden gedwongen om mee te doen en betalen ze als ze voor veel bedrijven of overheidsinstanties willen werken.
    1. De meeste bestaande vakbondsleden hebben nooit de kans gekregen om de vakbond te ratificeren waartoe ze zijn gedwongen, omdat ratificaties plaatsvonden 50 tot 60 jaar geleden door werknemers die lang geleden met pensioen zijn gegaan of zijn overgegaan. Leden van de Unie moeten de keuze krijgen om jaarlijks hun vakbonden opnieuw te certificeren, en daarmee het evenwicht in de arbeidsindustrie te herstellen en vakbonden te dwingen zich aan te passen aan de behoeften van hun leden en een deel van de oplossing te worden.


Video Van De Auteur: Bodhi en FNV lobbyen voor jeugdloon (lange versie)

Gerelateerde Artikelen:

✔ - Hoe een kamergenoot uit uw vakantiewoning te verwijderen

✔ - Six Seller-Antagonizing Behaviors to Avoid

✔ - Hoe huizen te tonen aan onroerend goed kopers


Nuttig? Deel Dit Met Je Vrienden!